Rat Race

  • Tring…. De wekker… kreun… nog even… mamma, is het ochtend? Jaha, het is ochtend… verzucht ik. Een nieuwe dag… En dan begint de molen te draaien.

    Tijn Ponjee MSc       30 maart 2015

Opstaan aankleden, de oudste kan het inmiddels gelukkig zelf. De jongste daarentegen, heeft nog alle hulp nodig: ‘nee, even blijven zitten, HO, NEE, niet het Glorix blok uit de WC halen… Kom maar, ik til je wel even op… en ondertussen breng ik met één hand mascara en eyeliner op, terwijl de jongste op de andere arm zit en gebiologeerd toekijkt en de oudste een klodder tandpasta op zijn trui knoeit.

Terwijl de oudste zijn in vijf minuten tijd zelfgesmeerde boterham naar binnen droomt, stapt de jongste vrolijk rond in de kamer. Ik check nog even snel mijn e-mail, zie dingen die ik gisteravond had willen doen en denk ondertussen na wat ik allemaal mee moet nemen om mijn werk naar behoren te doen. Eet je boterham nu op, we moeten gaan, zeg ik terwijl ik naar de klok kijk en me afvraag over hoeveel dagen het weer weekend is, zodat ik mijn achterstand kan bijwerken en ook nog een beetje kan bijkomen.

‘Dat is wel een beetje hoe het is’, zegt mijn partner droogjes als zijn oog valt op wat ik geschreven heb. Herkenbaar? Ik denk voor veel mensen wel. In de ochtend stap je in een molen die pas in de avond om half elf weer stilstaat, als de e-mailbox weer enigszins gefatsoeneerd is en je uitgeteld in bed ploft. Welkom in de wereld van een werkende dertiger mét kinderen én ambitie. En met een partner met óók kinderen én ambitie. De wereld die even stilstaat op de schaarse momenten dat er geslapen wordt.

En waar past dan reflectie? In welke agenda staat stilstaan op het programma? In mijn vorige leven als topsporter waren schema’s verdeeld in cadans van arbeid en rust. Jaja, denk ik dan. Al schrijvende na een reminder voor het stukje dat je nu leest. ‘Graag herinner ik je eraan dat de deadline is op 26 maart. Ik zeg het je maar even, want het wordt vaak vergeten’. Jeetje, dat is waar ook… Verder op de achtergrond had het niet kunnen verdwijnen.

Maar waar had ik het over… oh ja, reflectie. Daar had ik het over… In de ‘rat race’ van het leven is het lastig om de momenten te plannen dat het even stil wordt. Dat je kunt voelen hoe het nu werkelijk met je is. De ervaring leert dat je die momenten niet zo gemakkelijk kunt plannen, omdat er dan altijd weer iets tussen komt dat aandacht vraagt, belangrijk is of éérst moet. Deze momenten moet je grijpen als ze langskomen. On the go. Zoals nu. Dus bij deze ga ik neerploffen op de bank, uiteraard nadat ik dit stukje gemaild heb zodat het geplaatst wordt. En ik ga niets meer doen vanavond. Dan maar even geen gefatsoeneerde inbox. Maar wel stilte. En rust. Doet u mee?

Goed artikel?

Delen op

Careers that matter

© Van Ede & Partners. All rights reserved.