Een kind van acht

  • Voor deze column bied ik mijn ontslag aan als volwassene. Ik neem de vrijheid aan van een kind van 8 jaar. Ik leer lezen, en schrijven, optellen en aftrekken. Ik mag fouten maken, want ik weet nog niet hoe het echt moet.

          8 oktober 2015

Ik speel en klim veel in bomen en verstop me in de bunker in het plantsoen vlakbij ons huis. Daar stinkt het naar gedoofd vuur en pis. Ik weet dat als ik groter groei ik niet meer naar binnen kan klimmen, de spleet waardoor je naar binnen kunt kruipen is te klein.

Ook weet ik dat ik niet klein wil blijven. Ik hunker in de bunker naar later, naar groei en groter.

Dromen over de oorlog en de verhalen over mijn oom Karl wonen in mij en voelen als avontuur. In mijn mond de zoete bitterheid van een roze en geel schuimblok, gekocht van mijn zakgeld op de hoek.


voor de dronken edo in het park zijn we niet bang


Als ik de hond uitlaat weet ik dat we dezelfde taal spreken en we elkaar verstaan. We vinden troost in elkaars gezelschap en delen intimiteiten.

Voor de dronken Edo in het park zijn we niet bang, hij loopt een stukje met ons op en praat een beetje mee. Boris de hond en ik, vinden het niet erg dat we hem niet goed verstaan. Dat het pijpenstelen regent weten we eigenlijk alle drie niet, wij denken niet in ‘droog blijven’ of paraplu’s. We denken aan ernstige dingen met een lichtheid die ik nu vergeten ben.

Boven in de boom klim ik en drink rode grenadine, niet aangelengd met water, maar met ijsblokjes, die zo lekker tinkelen in je glas. Het koude blokje in mijn mond lijkt een wijnbal van de kermis, maar dan kouder en frisser. Ik teken aan mijn eigen bureau kleurrijke vissen, fantasie vissen, maar ze lijken toch echt te bestaan. Van een pakje soep maak ik iets lekkers met kruiden uit de tuin, geraspte kaas en ketchup, gewoon omdat ik daar zin in heb en niet omdat het etenstijd is. Mijn broer krijgt ook een kopje.

Ik geloof dat het leven licht en vrolijk en soms ernstig is, maar dat is juist interessant. Van het bestaan van geld (behalve mijn zakgeld) heb ik geen weet. Het leven draait om mensen, wat ze maken en hoe ze zijn. Dat bekijk ik graag en daar denk ik over na. Ik verlies en ontdek mezelf in boeken, ook als het al -te- laat is, lees ik onder het dekbed met een zaklamp.

Ik mis het kind in mij dat alleen kan zijn zonder zich alleen te voelen. Dat doet waar het zin in heeft. Geen last heeft van doorzeurende zorgen en verplichtingen. Daarom ga ik nu naar het strand en de zee, omdat ik daar nooit alleen ben, maar vrij en blij (ook als het regent) met blote voeten en de hond.

Goed artikel?

Delen op

Careers that matter

© Van Ede & Partners. All rights reserved.