‘Wait a minute, we have been eating grass!’

Victor Muller
  • Al enige jaren moet ik glimlachen als ik aan deze Engelse cartoon-mop denk. Op het plaatje staat een kudde koeien te grazen en de ene koe met de kop omhoog roept ‘Wait a minute, this is grass, we have been eating grass!’

    Victor Muller       3 September 2015


Dit is de eerste bewuste koe die het doorheeft...


Tot mijn verbazing heeft nog nooit iemand om dit mopje gelachen. Zelf vind ik het erg grappig en niet alleen grappig, maar ook diepzinnig, ja ja!

Dit is de eerste bewuste koe die HET doorheeft: al een miljoen jaar geven we de mens huid, vlees en melk en wat krijgen we terug, gras!

Toen ik op het Praagse Conservatorium zat, vroeg een studente aan de leraar Marxisme-Leninisme of een koe een Marxist kon worden. Met haar blauwe ogen bleef ze de leraar strak aankijken, een vorm van provocatie.

Een koe kan geen Marxist worden, want de koe doet niet aan de klassenstrijd! De koe is namelijk perfect tevreden met haar lot, kent geen spanning tussen arm-rijk, wil niets veranderen en heeft eigenlijk het stadium van communisme al bereikt, die van gelijkheid en bezitsloosheid. Daar is het Marxisme alleen een povere ouverture van! Maar daar wist de leraar niets over te vertellen.

 

In deze hete zomer, twee maanden in de natuur, ben ik een beetje dichter bij een ‘koe’ gekomen. Wakker worden met het gezang van de vogels, eenvoudig ontbijt met het uitzicht op het groen, naar muziek luisteren, wijze boeken lezen en daarover nadenken. Geen plannetjes, geen nuttige dingen doen, beetje ‘grazen’ .

In de Tsjechische krant kon ik ‘de systematische gekte’ van deze wereld volgen, maar het voelde ver weg, gedempt door het groen. Ik werd ondergedompeld in een langzame, contemplatieve staat van zijn.

 

Na twee dagen in Nederland is het alsof ik een douche in mijn hoofd genomen heb. In de transitie van een ‘mindfulness mind’ naar een Westers, Noordelijk bewustzijn.

Ook dit voelt prettig. Ik kan helder denken en met de wereld meedoen. Ik ben nog steeds in balans en rustig aanwezig in de overgang van deze twee werelden. Maar hoe zal ik over een paar weken zijn?

Wat is de wijsheid?

Hoe kan ik hier, in deze snelle wereld een beetje ‘koe’ blijven?

Hoe kan ik de onwaarschijnlijke schoonheid van onze wereld blijven waarnemen?

Hoe kan ik het wereldnieuws in de juiste proporties brengen?

Hoe kan ik de liefde die overal is blijven voelen? 

Misschien kan ik net als die koe, maar vanuit mensen-perspectief, roepen ‘Hé, wacht eens even, er is hier van alles te vinden, alles wat we nodig hebben, zie het, proef het, voel het… en wees daar dankbaar voor!’

 

Ter inspiratie en voor momenten van twijfel:

What A Wonderful World (Louis Armstrong)

I see trees of green, red roses too
I see them bloom for me and you
And I think to myself what a wonderful world 

I see skies of blue and clouds of white
The bright blessed day, the dark sacred night
And I think to myself what a wonderful world
The colors of the rainbow so pretty in the sky
Are also on the faces of people going by
I see friends shaking hands saying how do you do
But they’re really saying I love you 

I hear babies cry, and I watch them grow
They’ll learn much more than I’ll ever know
And I think to myself what a wonderful world
Yes, I think to myself what a wonderful world.

www.youtube.com/watch?v=E2VCwBzGdPM

Goed artikel?

Share on

Careers that matter

© Van Ede & Partners. All rights reserved.