Met de moed om door te gaan

  • 17 juli. Het is op de dag af een jaar geleden dat vlucht MH 17 uit de lucht werd geschoten. 298 mensen lieten het leven. Een jaar later proberen honderden nabestaanden hun verdriet te verwerken.

    Roel Monnik       17 July 2015

Ik lees de kranten van gisteren en vandaag. Vol verhalen over de manier waarop nabestaanden met het verlies van kinderen, ouders, vrienden, collega’s, buren en verre bekenden omgaan. Daarin wordt verbluffend helder en zichtbaar hoe uniek ieder mens is. Waar de een het leven weer voluit oppakt en probeert de herinnering aan dierbaren te koesteren, leeft de ander nog volkomen in rouw en vraagt zich af wat het leven nog voor zin heeft. 

Mij raakt zowel het een als het ander. Prachtig om te lezen hoe twee jonge meiden het verlies van hun ouders en broer verwerken door het leven weer op te pakken. “Het leven moet door” zeggen ze allebei; de een kocht een motor, de ander een eigen appartement. Beiden kijken vooruit, willen niet blijven stilstaan bij wat geweest is door herdenkingsdiensten te bezoeken. Ze willen weer uitgaan en hun leven vieren. Ondanks hun verdriet.


"...af en toe komt de bus."


Maar ook het verhaal van een familie die, volgens de Javaans-Surinaamse traditie elke 36 dagen een offermaaltijd bereidt met alles waarvan hun overleden dochter en schoonzoon hielden, komt binnen. Hún manier om hen nabij te houden.

Vanuit de Oekraïne een verhaal over trauma’s die bewoners overhouden aan de beelden van uit de lucht vallende lichamen. In hun tuin, soms zelfs door het dak van hun huis. De bewoners hebben een simpel houten kruis op de plaats van de ramp gezet. Ter nagedachtenis aan mensen die ze nooit ontmoetten, maar die ze als dode hebben leren kennen tegen wil en dank.

Ook zij pakken hun leven op. “We moeten wel. Het is een kleine wereld waarin we leven. We wonen hier, we werken hier, we verbouwen ons eigen voedsel en af en toe komt de bus”.

Allemaal mensen met een enorme moed om door te gaan. Ik realiseer mij hoe veerkrachtig de meeste mensen zijn. Hoe sterk hun wil om te leven, om te overleven, om door te leven is. En ik ben mij ervan bewust hoe relatief het leven is; hoe het van de ene minuut op de andere een andere wending kan krijgen, zonder dat je er invloed op hebt.

Maar dat je zelf kunt bepalen hoe je met veranderingen in je omgeving omgaat, dát wordt ook zichtbaar. In de manier waarop iedere nabestaande voor zich het leven weer oppakt. Met de moed om dóór te gaan.

 

 

Goed artikel?

Share on

Careers that matter

© Van Ede & Partners. All rights reserved.