Opruimen als reis

  • Deze zomer diende zich het thema opruimen aan. In eerste instantie tot mijn verrassing. Bij nader inzien is het niet zo vreemd, wanneer het vinden van de Goddelijke balans je jaar-leerthema is.

    Tet Peters       8 oktober 2015

Ik mocht wat vingeroefeningen doen bij mijn dochter en zus.

Hierna diende het grote werk zich aan. Een nieuwe pui in mijn werkkamer nodigde daar tot opruimen. In de rest van het huis overheerste de situatie van wel weten dat je iets hebt, maar niet precies weten waar je dit nu kunt vinden. Dit als resultaat van een omvangrijke verbouwing en verduurzaming van het hele huis, die plaatsvond terwijl we er bleven wonen.

Opeens voelde ik me geïnspireerd daar verandering in aan te brengen. Niet in het minst hierin gestimuleerd door mijn echtgenoot.


rommel is je leraar


Rommel is je leraar
Wat ik als eerste leerde, was dat het niet alleen gaat om het opruimen van dingen, van materiële zaken. Dit gaat hand in hand met het opruimen van mentale rommel.

Zoals gehechtheden. Hoe gehecht ben ik bijvoorbeeld aan het idee dat ik leuke souvenirs, foto’s, knutseldingetjes van mijn dochter e.d. dien te bewaren omdat ik het beeld heb dat ik er later, ooit, een goed gevoel bij krijg, gelukkig, dankbaar, blij van word, wanneer ik deze bekijk?

Of kan ik er ook een mentale foto van maken en er op vertrouwen dat mijn geest de belangrijke zaken niet vergeet?

Hoe is het met mijn vertrouwen in deze?

Opruimen is een reis

Het wordt zo meer een reis in het opruimen van gehechtheden aan dingen, dan in het opruimen van de dingen zelf.

En dat is de tweede les: het is een proces, een reis.

Het is niet een willekeurige handeling in het verplaatsen van dozen, van dingen. Het is een proces van voelen. En dan bedoel ik hier zuiver voelen wat er in mij gebeurt, zonder oordeel.

Voelen welke zaken mijn hart echt doen zingen en die ik dus wil bewaren. En welke dingen die dat niet teweeg brengen, of zelfs gevoelens van verdriet of machteloosheid oproepen. Die dus omarmd mogen worden waarna ze verdwijnen. Opgeruimd.

Opruimen is op deze wijze niet zo snel mogelijk dingen of dozen ergens neerzetten, in een kast uit het zicht, om mij zo snel mogelijk van de last te bevrijden. Niet een klus waar ik zo snel mogelijk van af moet; het wordt een avontuur. Een ontdekkingsreis in reacties op zaken en dingen. In meer zicht op mijn huidige belevingswereld. Op mijn innerlijke ruimte ook die ik voel vergroten tijdens het proces. Het is een reis die lang gaat duren…naar ik aanneem de rest van mijn leven.

Het wordt iets om van te genieten, iets wat energie en ruimte geeft, in plaats van iets waarvan ik me verplicht voel het te doen.

Ruimte

Het woord opruimen herbergt het woord “ruim”.
Ik zie en voel dat het ruimer wordt in huis en in mijzelf.
Ruimte voor zijn en ervaren wat is, in plaats van acties en doen.
Ruimte om wat meer stil te staan, voor een innerlijke stap terug met een onmetelijke ruimte voor je.

Er komt een dieper contact met mijn innerlijke ruimte. Die tot mijn grote vreugde groter blijkt te zijn dan ik dacht!
Ruimte voor overgave. Waarvan Marcel (Michael) Derkse in zijn boek “Uit Vrije Wil”zegt: Overgave is offergave. Er is krapte te offeren. Er zijn gehechtheden, concepten en angsten die je verhinderen de ruimte te betreden die bij je past”.
De krapte die ik letterlijk voelde met al die dozen en spullen nog om me heen.
Die ik ook in mij voelde, omdat ik nog het gevoel had dat alles bij me hoorde.

Om zo te merken hoe mijn levensruimte mij draagt en reflecteert.
En voorbij de offergave komt de overgave aan het grote geheel, het ontvankelijk zijn voor wat zich aandient. Of, zoals Joseph Campbell het verwoordt: “We moeten bereid zijn ons geplande leven los te laten om het leven dat op ons wacht te krijgen”.

Een interessant boek in deze: “Ruimte voor jezelf. Opruimen in geest en huis”.
Geschreven door Stephanie Bennett Vogt

Goed artikel?

Delen op

Careers that matter

© Van Ede & Partners. All rights reserved.