Kwetsbaarheid

  • Refererend aan deze fase in mijn leven, waarin ik prachtige mensen ontmoet, waarin ik het resultaat zie van eerder gecreëerde kansen, maar waarin ook altijd de onrust blijft van dat er meer moet zijn, stelde ik een van mijn dierbaren onlangs via de mail de volgende vraag:

          2 april 2015

Wat is voor jou de ultieme eigenschap van een mens? Wat raakt je in een mens het meest? 


"natuurlijk weet ik ook wel dat het een onmogelijke vraag is" 


Natuurlijk weet ik ook wel dat het een onmogelijke vraag is, maar toch weet ik ook dat er voor mij iets is dat me altijd extra raakt in mensen: kwetsbaarheid!

Als antwoord op mijn vraag kreeg ik eerst een uiteenzetting van verschillen tussen eigenschappen, kwaliteiten, waarden etc. Als van Edenaar zou dat me moeten boeien, maar net als dat ik dit onderscheid bij cliënten in bepaalde fasen van de begeleiding minder belangrijk vind, omdat de theorie soms de echtheid in de weg staat, vond ik die uiteenzetting ook nu van minder belang. Wel boeiend was zijn uiteindelijke antwoord op mijn vraag. Want ondanks onze hechte band koos hij voor geduld als belangrijkste eigenschap voor een mens, terwijl ik mezelf altijd als ongeduldig presenteer. Maar in zijn verdere antwoord zette hij uiteen dat dit geduld voor hem nooit los kon staan van andere zaken als ruimte voor elkaar, verantwoordelijkheid voor de ander en de wereld, respect liefde en de blijdschap dat de ander bestaat. En daarin raken wij elkaar, want daarin herken ik hem en daarin hoop ik dat zij die dicht bij me staan mij herkennen of op zijn minst mijn intentie.

En toch blijft het voor mij kwetsbaarheid. Want kwetsbaarheid is het punt waar ik de ander echt leer kennen. Kwetsbaarheid is voor mij dat de ander zichzelf echt durft te laten zien zonder voorbehoud, zonder rekening te houden met maatschappelijke of relationele regels en normen. Dat hij echt is. Puur! Voor mij gaat het verder dan authenticiteit, maar het gaat eigenlijk helemaal niet om de woordkeuze. Het gaat voor mij om dat punt waarin de veiligheid groot genoeg is om elkaar echt te ontmoeten. En daarmee is de kwetsbaarheid dus misschien geen eigenschap op zich, maar de toegang tot de eigenschappen, kwaliteiten, waarden en talenten van de ander.

Toen ik startte bij van Ede had ik een beeld van wie ik zou moeten zijn om de door mij gedroomde consulent te worden. En ik merkte al snel dat ik dat in ieder geval niet was. In sommige teamvergaderingen haak ik op onderdelen af. Soms volkomen leeg als mij gevraagd wordt ergens op te reflecteren. Op andere momenten beschaamd aan mezelf toegevend dat ik die verdraaide bloembol weer niet volledig met mijn cliënt heb uitgewerkt. Maar in relatie tot mijn cliënten en mijn collega’s leer ik de ander pas echt kennen als ik juist geen consulentenrol speel, theorieën en formats durf los te laten en mezelf kwetsbaar durf op te stellen.

Zoals we met onze cliënten ondernemen met talenten en werken aan carrières die ertoe doen, hoop ik dat we ook binnen onze eigen organisatie de openheid (kwetsbaarheid) hebben waarin we blijven herkennen waar ieders kracht ligt en hen daarop inzetten in constante ontwikkeling van ons product naar de behoefte van de cliënt van deze tijd.

Ik alle hectiek van het dagelijks leven die door Tijn Ponjee ook zo mooi werd beschreven, ben ik nooit toegekomen aan een reactie op het antwoord dat ik kreeg op mijn vraag uit de eerste alinea. Ik hoop dat een CC bij het doorsturen van deze gedachten volstaat.

Goed artikel?

Delen op

Careers that matter

© Van Ede & Partners. All rights reserved.